fa ارتقاء حضور پذیری کودکان در فضاهای عمومی شهری با تاکید بر الگوی آمد و شد پیاده مدارس شهرسازی شهرسازی كاربردي Applicable همانگونه که از اصطلاح فضاهای عمومی شهری استنباط می شود، این فضاها متعلق به عموم شهروندان بوده که قاعدتا باید برای همه گروه های سنی، کارایی و جذابیت لازم را داشته باشند. پس طبیعتا در ارتباط با کودکان و فضاهای شهری این سوالات مطرح است که چه مکانهایی در شهر برای حضور اجتماعی کودکان وجود دارد؟ آیا آنها در اینجا به مثابه بخشی از جامعه دیده شده اند؟ آیا فضاها ی شهری می توانند جوابگوی نیازهای آنان باشند؟ این مقاله بر آن است که در درجه نخست عوامل مختلفی که موجب غریبه شدن کودکان با عرصه های عمومی شهری شده اند را شناسایی کند. سپس طی بررسی و آشنایی با نیازها و کیفیت رفتاری کودکان به راهکارهای مناسب در خصوص آشتی هر جه بیشتر کودکان با شهر بپردازد. روش تحقیق در این بررسی، استفاده از مطالعات کتابخانه ای و اسنادی و تحلیل محتوا است. همچنین تلاش شده است با ارایه نمونه های موردی چالش های موجود در این خصوص به بحث گذاشته شود. این تحقیق عمدتا به معرفی الگویی (اتوبوس پیاده) برای ارتقاء حضورپذیری بیشتر کودکان در عرصه های عمومی شهری پرداخته است. در این مورد اصلاح شیوه دسترسی به مدارس و فضاهای پیرامونی، ( از مسیر خانه تا مدرسه) از طریق پیاده راههایی که می تواند آمیخته ای از فضاهای بازی و سایر فعالیتهای مرتبط با خصلت و نیاز کودکان باشد مناسب تشخیص داده می شود. همچنین مشارکت خانواده ها به هدف ساختن شهری سالم و پایدار از یافته های تحقیق می باشد. As it can be understood from the term “urban public spaces”, these spaces should improve social life of a city and facilitate citizens’ relationships. They should be accessible for everybody and be able to attract and function for any age group. In the meantime, children are a considerable part of the society that their presence in city is often disregarded and are not seriously considered as citizens. Hence, one can raise this question: Do the urban spaces meet children's needs? This article tries to study existing challenges on children’s role and extent of capacity of urban public space for their attendance. Then, within studies and being familiar with children’s needs through library studies and analysis of questionnaire filled in by children in similar researches, a number of suitable remedies for as-much-as-possible reconciliation of children with city are presented. The research method that has been employed in this survey is library and documentary studies as well content analysis. We in this research believe that the direction from home to school is of paramount importance as it daily takes a large portion of time of children. At the end, the research results have mainly focused on introduction of Walking Bus Model for promotion of capacity of urban public spaces for more presence of children. In this regard, modification of accessibility to schools and surrounding spaces (direction from home to school) for going on foot can be provided through directions in which a blend of play spaces with other activities relevant to children needs and nature is facilitated. Accordingly, some remedies for family participation in neighborhoods are introduced in order to create a sustainable and healthy city. کودک, فضاهای عمومی, حضور پذیری, پیاده محوری, امنیت child, public spaces, presence, pedestrialization, walking Bus. 184 194 http://jfa.iust.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-346-1&slc_lang=fa&sid=1 mahnaz ashrafi مهناز اشرفی ashrafi.mahnaz@gmail.com 18003194753284600310 18003194753284600310 Yes Research Institute of Cultural Heritage پژوهشگاه میراث فرهنگی