معماری از آن دست اسناد و مدارکی است که منابع غنی از گذشتگان را به همراه داشته و یقیناً تجزیه و تحلیل این آثار میتواند ما را در دستیابی به اصالت و فرهنگ خود رهنمون ساخته و در جهت استفاده مثبت و هوشمندانه از این گنجینه ارزشمند یاری رساند. در این راستا توجه به ابنیههای تاریخی خصوصاً بناهای عامالمنفعه همچون گرمابهها حائز اهمیت فراوان بوده و میتواند نتایج ارزشمندی همچون شناخت هر چه بهتر معماری بومی، آداب، سنن و فرهنگ ایرانی و از طرفی دیگر انطباق فناوری های بومی با دانش امروز را به همراه داشته باشد. از این رو، تحقیق حاضر به بررسی عملکرد سامانههای حرارتی بکار گرفته شده در گرمابههای تاریخی ایران خواهد پرداخت. پژوهش حاضر با انجام مطالعات کیفی و کفی، سیر تحول گرمابههای تاریخی ایران را مورد مطالعه قرار داده و سامانه های حرارتی بکار گرفته شده در آنها را مورد بررسی و مقایسه قرار میدهد. تمرکز اصلی مقاله؛ بررسی معایب احیای نامناسب حرارتی این بناها و نهایتاٌ تخریب تدریجی آنها در اثر عدم انطباق با تجهیزات مکانیکی بکار برده شده در احیای بناهای تاریخی میباشد. در آخر در مقام نتیجهگیری و جمعبندی؛ رویکرد این تحقیق در ارائه راهبردهایی در تداوم پایداری این بناها و انطباق با فناوریهای نوین و همچنین تاکید بر لزوم انجام مطالعات وسیع در این خصوص مشخص میگردد.
