[صفحه اصلی ]   [ English ]  
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
درباره دانشگاه::
درباره روابط عمومی::
معرفی افراد::
اخبار دانشگاه::
افتخارات دانشگاه::
برقراری ارتباط::
سایت های مرتبط::
تسهیلات پایگاه::
::
آرشیو نشریه پیام

AWT IMAGE

AWT IMAGE

نشریه پیام شماره 86

نشریه پیام شماره 85
نشریه پیام شماره 84

نشریه پیام شماره 83

نشریه پیام شماره 82

نشریه پیام شماره 81

نشریه پیام شماره 80

آرشیو نشریه پیام

..
آرشیو خبرنامه الکترونیک

AWT IMAGE

خبرنامه شماره ۲۱۴

خبرنامه شماره ۲۱۳

خبرنامه شماره ۲۱۲

خبرنامه شماره ۲۱۱

خبرنامه شماره ۲۱۰

خبرنامه شماره ۲۰۹

خبرنامه شماره ۲۰۸

خبرنامه شماره ۲۰۷

خبرنامه شماره ۲۰۶

خبرنامه شماره ۲۰۵

آرشیو خبرنامه الکترونیک

..
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
..
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
..
سالروز امامت حضرت مهدی(ع) مبارک باد
..
:: دفاعیه دکتری در دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی ::
 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۶/۲/۱۱ | 

دفاعیه دکتری  در دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی

  

AWT IMAGE 

                                                                                         

بابک افشار، دانشجوی دوره دکتری دانشکده مهندسی معماری و شهرسازی، چهارشنبه سیزدهم اردیبهشت ماه 96، از رساله خود با عنوان«معماری و قدرت چشـــم‌اندازی تاریخــی به تکوینِ هـم‌زمــانِ «معماریِ معاصـر» و «دولتِ مدرن» در ایران» دفاع خواهد نمود.

چکیده این رساله که راهنمایی آن را دکتر غلامحسینِ معماریان و دکتر اصغرِ محمد مرادی بر عهده دارند به شرح زیر می باشد.

گفتنی است این دفاعیه در آمفی تئاتر دانشکده معماری و شهرسازی و راس ساعت 10 صبح برگزار خواهد شد.

طیِ سراسرِ قرنِ اخیر در ایران، ساختمان‌هایِ شاخص به‌مثابهِ ابزارهایی برایِ «تربیتِ جمعیت» از طریقِ «بیانِ تجسّمیِ هویتِ ملّی» فهمیده شده‌اند؛ همچنین، به‌مثابهِ اُبژه‌هایِ محلِ تأثیرِیک شخصیتِ فرهنگیِ معاصر به نامِ «معمار» (هم‌ارز با «آرشیتکت») که در چنین نوعِ ویژه‌ای از «بیان‌گری،» حاملِ نوعی «دانشِ جهانشمول» و دارایِ «تخصص» تلقی می‌شود. هیچیک از این مشخصه‌ها در مناسبت با ابنیه، در «ایرانِ پیشا۔مدرن» مطرح نبود و چنین درکِ معاصری از کارِ ساختمان، تنها ضمنِ به گردش درآمدنِ چرخِ دولتِ مدرن در سرزمین،یعنی با گذرِ زمان از میانه‌هایِ دورانِ قاجار تا استقرارِ سلطنتِ پهلوی، در «ایرانِ عصرِ جدید» حادث شد.

پژوهش‌هایِ عمده در حوزه‌یِ مطالعاتِ معماری، این دگرگونیِ پُر۔اهمیت در تاریخِ معماریِ ایران را به قالبِ نوعی «رابطه‌یِ عِلّی» از «قدرت» به سمتِ «معماری» فهم کرده‌اند: یعنی ذیلِ «اقداماتِ» مجموعه‌ای از «اراده‌هایِ نو» (از شخصِ رضاشاه گرفته تا معمارانِ ‌تحصیل‌کرده‌یِ فرنگ، یا نهادهایِتازه۔تأسیسِ‌ دولتی و نیز اجتماعِ‌ نخبگانِ سیاسی۔فرهنگی)؛ یا ذیلِ «تأثیراتِ» مجموعه‌ای از «اندیشه‌هایِ نو» (نظیرِ مدرنیسمیا ناسیونالیسم) که تحولاتِ حوزه‌یِ معماری، «بازتابی» از خطورِ آن‌ها به ذهنیتِ جامعه‌یِ ایران تلقی می‌شود. مسأله‌یِ رساله‌یِ حاضر، نه ابطالِ این الگوهایِ تبیینی بلکه، بسطِ آن‌ها به سطحی پیشینی‌تر است: کوشش در تشریحِ محدودِ یک «منظومه‌یِ متکثّرِ عِلّی» که هم‌زمان با فرآیندِ تکوینِ «دولتِ مدرن» در ایران و نه در پیِ آن، «اندیشه‌ها» و «اراده‌هایِ» نو۔ظهورِ ملازمِ این فرآیند (یعنی نمودهایِ انضمامیِ «قدرت») را، به «معماری» معطوف ‌می‌کرده است.

به‌منظورِ ردیابیِ مسیرِحرکتِ این منظومه‌‌یِ عِلّی، رساله‌یِ پیشِ رو در جریانِ نوعی تاریخ‌نگاریِ رو به عقب (از اکنون به سمتِ گذشته)، مجموعه‌یِ متنوعی از اَسنادِ تاریخیِ نشانگرِ «شیوه‌‌‌هایِ فهمِ ابنیه» در ایران را ارزیابی و باز۔تفسیر کرده است تا «اراده‌ها» و «اندیشه‌ها» را،‌ نه به‌طورِ انتزاعی بلکه، از آن حیثِ که به‌طورِ ‌تاریخی به ساختمان‌ها عطف می‌شده‌اند، دریابَد: از متونِ تخصصیِ نشریه‌یِ آرشیتکت (در نیمه‌یِ دومِ دهه‌یِ ۱۳۲۰ش) تا نخستین نوشتار‌هایِ فارسیراجع به«معماری»در ‌معنایِ امروزی از کریمِ طاهرزاده‌یِ بهزاد (در اوایلِ دهه‌یِ ۱۳۰۰ش)؛ به دنبالِ آن، از بازنماییِ ابنیه در نخستین روزنامه‌هایِ رسمیِ مصوّرِ ایران (پیش از انقلابِ مشروطه) تا طرزِ منحصر۔‌به۔‌فردِ تصویرگریِ محیطِ مصنوع در ‌نگاره‌هایِ نُسَخِ مصوّرِ فارسی (در دوره‌هایِ صفوی و تیموری).

این ارزیابی‌ها، به‌طورِ ویژه، اهمیتِ تاریخیِ عهدِ ناصری را در مسیرِ معاصر شدنِ معماریِ ایران تصریحکرده‌اند؛ عهدی که ضمنِ بروزِ مجموعه‌ای از تکنیک‌هایِ جدیدِ تصویرپردازی در حوزه‌هایِ متداخلِ نقاشی و عکاسی و چاپِ سنگی، همراه با مجموعه‌ای از مؤلفه‌هایِ سیاسی۔فرهنگیِ هم‌آیند۔شان، به تحولِ عمده‌ای در «طرزِ دیدنِ ساختمان‌ها» در ایران دامن زد: طیِ ‌آن، بقایایِ نظامِ بصریِ کُهَنِ مینیاتورِ ایرانی با نوعی نظامِ بصریِ مبتنی بر «تجسّم» جایگزین شد که شالوده‌یِ فهمِ معاصر از معماری را در ایرانِ عصرِ جدید فراهم می‌‌کرد.

این دگردیسی، از یک سو «چهره‌یابیِ جنینیِ دولتِ مدرن» و از دیگر سو، «رؤیت‌پذیر شدنِ فُرمِ معماری به‌مثابهِ کُلّ» را در ایران بهیکدیگر پیوند داد؛ در نتیجه، تقریباً نیم قرن پیش از معطوف شدنِ واضحِ نخستین «صورت‌بندی‌هایِ زبانی»از اندیشه‌هایی نظیرِ مدرنیسمیا ناسیونالیسم به ابنیه، ساختمان‌ها را مشخصاً به‌واسطه‌یِ طرزِ دیده‌ شدن‌شان، در مسیرِ بدل شدن به «نمادهایِ تجسّمیِ دولت‌۔‌ملت» به حرکت در آوَرْد. از این منظر، می‌توان گفت که عهدِ ناصری در مناسبت با تجربه‌یِ معماریِ مدرنیست۔ناسیونالیستِ دورانِ پهلویِ اول و مجموعه‌یِ «اقداماتِ» ملازمِ آن، که خود برایِ معماریِ معاصرِ ایران حُکمِ یک سر۔مشق را داشته‌، نقشِ پُر۔اهمیتی در مقامِ «شرطِ امکان» بازی ‌‌کرده است.

واژگانِ کلیدی: دولتِ‌مدرن؛ معماریِ معاصرِ ایران؛ معماریِ پهلویِ اول؛ معماریِ ناصری؛ ادراکِ بصری؛ مینیاتورِ ایرانی؛نقاشی؛ عکاسی؛ چاپِ سنگی.

آدرس کانال تلگرام رسمی دانشگاه: https://telegram.me/IUST_Official

دفعات مشاهده: 1405 بار   |   دفعات چاپ: 101 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر

کد امنیتی را در کادر بنویسید >
   
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ ارسال به دوستان ارسال به دوستان

کلیه حقوق مادی ومعنوی این سایت متعلق به دانشگاه علم وصنعت ایران میباشد .هرگونه برداشت با ذکر منبع ، بلامانع است.

Persian site map - English site map - Created in 0.183 seconds with 965 queries by yektaweb 3525